Φεστιβάλ «Ανθρωπότητες» στην Πέτρινη Αυλή του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας

Φεστιβάλ «Ανθρωπότητες» στην Πέτρινη Αυλή του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας

Την Δευτέρα στις 24 Ιουνίου 2019 στις 7:30 το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στην Πέτρινη Αυλή του Χατζηκυριακείου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας το πρόγραμμα Ανθρωπότητες που διοργάνωσε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών με στόχο να διερευνήσει το απόθεμα αξιών, βιωμένης ιστορίας και μαρτυριών, που βρίσκεται αποθησαυρισμένο σε διαφορετικές κοινότητες της πόλης.
Υπεύθυνοι του έργου από πλευράς του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά στο Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα ήταν η χορογράφος και κοινωνιολόγος κα Βίλμα Ανδριώτη και ο δραματοθεραπευτής και ηθοποιός κ. Γεράσιμος Δεστούνης.
Το κεντρικό θέμα ήταν η φιλία και η αδελφοσύνη των παιδιών που διαβιούν κάτω από την ίδια στέγη.

Την εκδήλωση χαιρέτισε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά κ. Νίκος Διαμαντής, η κα Βίλμα Ανδριώτη, ο κ. Γεράσιμος Δεστούνης και η Δ/ντρια Παιδικής Προστασίας του Ιδρύματος κα Αναστασία Κατσιλιέρη.

Τα παιδιά του Χατζηκυριακείου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας μετά τα δρώμενα πρόσφεραν ένα γεύμα και υποδέχθηκαν τους προσκεκλημένους σε μια βραδιά γεμάτη ζεστασιά. Τα παιδιά με τους καλεσμένους ζωγράφισαν μαζί και αντάλλαξαν ευχές.

Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η επιστολή του Παναγιώτη Ανδρέου, καλεσμένου που παρακολούθησε την εκδήλωση, την οποία σας παραθέτουμε παρακάτω:

«Πώς θα μπορούσε στις μέρες μας, μέρες αστάθειας, δοκιμασίας και σύγχυσης, να προβληθεί και να υποστηριχθεί η θέση της ελπίδας και της θέλησης; Δύσκολο ερώτημα! Γι’ αυτό, πιθανόν, το παραβλέπουμε και το «ξορκίζουμε». Κι όμως, τη Δευτέρα 24062019, το βραδάκι, στον Πειραιά και, συγκεκριμένα, στο θεατράκι του Χατζηκυριακείου Ιδρύματος, επί δύο ώρες, ζήσαμε την απάντηση, μέσα από τη δράση, πολύμορφη και πολύτροπη, των παιδιών που φιλοξενούνται σ’ αυτό.

Στα πλαίσια, ειδικότερα, του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (μετωνυμία, δηλαδή οι άνθρωποί του) εμπνεύστηκε, δούλεψε και πραγματοποίησε το πρόγραμμα «Ανθρωπότητες», 7 μέρες, 7 βιβλικά κείμενα, 7 επικράτειες ανθρώπων. (Να επισημάνουμε, εδώ, και να θυμηθούμε ότι ο αριθμός 7 συμβολίζει την πληρότητα). Σκοπός των εκδηλώσεων είναι το «Άνοιγμα στην πόλη» και τη «θέαση της ζωής» μέσα από την οπτική των αξιών, της ιστορίας και των μαρτυριών «των διαφορετικών κοινοτήτων της πόλης του Πειραιά». Έτσι, τη Δευτέρα 24 Ιουνίου, στο Χατζηκυριάκειο, το «κλειδί» για αυτό το άνοιγμα ήταν η «Αγάπη», ως αξία και βίωμα που νοηματοδοτεί «τη φιλία και την αδελφοσύνη των παιδιών που ζουν κάτω από την ίδια στέγη».

Ακολουθώντας τα βήματα επισκεπτών – θεατών της εκδήλωσης (της γυναίκας μου, Κερασιάς και εμένα) οδηγούμαστε στο μικρό, καλαίσθητο και φιλικό υπαίθριο θέατρο. Στη σκηνή του βρίσκονται, ήδη, τρία τραπέζια «στρωμένα» για κοινό δείπνο, που σχηματίζουν ένα Πι και ένα τέταρτο, στον κεντρικό ελεύθερο χώρο, με κυρίαρχο στοιχείο μια πιατέλα με λευκά μεγάλα βότσαλα και ένα ξύλινο τελάρο/κάδρο, με μόνο το εξωτερικό πλαίσιο. Στην μία πλευρά, απέναντι από την είσοδο του θεάτρου, σε τρίποδα, εκτίθενται φωτογραφίες/πίνακες, που έχουν αφετηρία έργα των παιδιών. Οι χαιρετισμοί από τη Δ/ντρια του Ιδρύματος και από τον Καλλιτεχνικό Δ/ντή του ΔΘΠ αποτέλεσαν την τυπική έναρξη της εκδήλωσης.

Από το παρασκήνιο, με βήματα που συγχρονίζονται στο μουσικό θέμα του «Ύμνου στη χαρά», εμφανίζεται η πομπή των κοριτσιών, ντυμένων στα λευκά. Κάτι σαν πάροδος στην αρχαία τραγωδία. «Κορυφαία του χορού» μια γλυκιά, αθώα «φατσούλα», γύρω στα 10, που κρατάει, ιεροτελεστικά, το γυμνό κάδρο. Δίπλα μου, η Κερασιά βουρκώνει. Η μικρή έχει γεμίσει όλη τη σκηνή. Τα λεπτά της πόδια κάνουν τα βήματα της αναζήτησης και της προσδοκίας. Ιχνηλάτης ονείρων και ελπίδων. Μαζί της η ομάδα των άλλων κοριτσιών, με τη βιασύνη και τη φρεσκάδα της παιδικότητας.

Ολοκληρώνοντας την πορεία, απλώνονται στη σκηνή και περνώντας από χέρι σε χέρι το κάδρο, τυχαία και απροσποίητα, κάποιες «μπαίνουν» σ’ αυτό και απαντούν στην ερώτηση της προηγούμενης: «Τι θέλεις να γίνεις, όταν μεγαλώσεις;». Προσωπικά, δεν πρόσεξα τις απαντήσεις. Ρίγησα από τη δύναμη και την αποφασιστικότητα που έβγαινε στη φωνή και στην έκφρασή τους. Μια απάντηση, γυναικολόγος, επειδή ξανακούστηκε αργότερα, με έκανε να σκεφτώ το γιατί της επιλογής. Έχει να κάνει, μάλλον, με τη ζωή, ως χαράς για τη γέννηση ενός παιδιού και ως μεγαλείου για τη «γέννηση» μιας μάνας. Στη συνέχεια, στην ίδια διαδικασία, καλούν από το κοινό, τυχαία, κάποιες και κάποιους, τους εντάσσουν στην ομάδα τους και τους ρωτούν, περνώντας τους το κάδρο, να εκφράσουν τη σκέψη τους και την ευχή τους για κάτι σημαντικό που θέλουν να συμβεί. Το εύρημα του κάδρου, που «κεντράρει» κάθε φορά αυτόν που έχει τον λόγο, δίνει μια πρόσθετη, κινηματογραφική διάσταση στην όλη δράση.

Αυτή κλείνει κάπως απρόβλεπτα και, σίγουρα, αινιγματικά. Δυο μεγαλύτερα, εμφανώς, κορίτσια, ντυμένα στα μαύρα, παίρνουν ένα τεράστιο τούλι, που βρίσκεται από την αρχή στην άκρη του κεντρικού τραπεζιού, και το απλώνουν πάνω από τα κεφάλια των προσώπων που βρίσκονται στη σκηνή. Είναι το όνειρο, που τελείωσε; Είναι το μέλλον, που μακραίνει; Είναι η πραγματικότητα, που ακυρώνει;

Αμέσως μετά, ως στάδιο επανόδου στο χώρο και στον χρόνο, καλούνται οι θεατές να πάρουν θέση στα στρωμένα τραπέζια. Ένα αυτοκόλλητο για να γράψουν το όνομά τους και να το κολλήσουν στο ρούχο τους, είναι κάτι που θα διευκολύνει τη γνωριμία με τα παιδιά, που κάθονται ανάμεσά τους και συμμετέχουν στο κοινό δείπνο. Η έκφραση μιας ευχής – προσευχής στην αφετηρία της διαδικασίας, η επικοινωνία και συζήτηση μεταξύ των ομοτράπεζων, δίνει χειροπιαστά το νόημα της φράσης: «οὐκ ἐπ̉ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος». Να ήταν, άραγε, κάτι πολύ διαφορετικό οι πρωτοχριστιανικές «Αγάπες»; Το περιεχόμενο το κλίμα της συνομιλίας με τα παιδιά κοντά μας είναι, αυτονόητα, κάτι που δεν γράφεται σε σημειώματα. Βλέπετε, γράφτηκε στη συνείδηση. Μετά την απόλαυση του φαγητού, οι συνδαιτημόνες κληθήκαμε να ζωγραφήσουμε πάνω στα χάρτινα τραπεζομάντηλα και να γράψουμε κάποιο σχόλιο / λεζάντα στο θέμα της ζωγραφιάς. Εκεί κι αν μας συμπαρέσυρε ο ενθουσιασμός και η δεξιότητα των παιδιών. Ακολούθως, κλείνοντας, προβλήθηκε ένα βίντεο κλιπ στο οποίο τα κορίτσια τραγουδούσαν, έπαιζαν μουσική και χορογραφούσαν.
Έδειχναν πόσο απλό και φυσικό είναι να είσαι παιδί. Και σε καλούσαν να ξαναγίνεις παιδί.

Φεύγοντας από την εκδήλωση και κουβεντιάζοντας με την Κερασιά, μέχρι και τώρα που καταγράφω αυτές τις σημειώσεις, καταλήξαμε σε κάποιες σκέψεις, τις οποίες, σχεδιαγραμματικά, παραθέτω:
1. Ζήσαμε μια έντονα βιωματική γνώση, του πόσο μπορεί η θέληση και το κίνητρο να δημιουργήσουν σπουδαίο έργο.
2. Διδαχτήκαμε από τα παιδιά την ισχύ της αλήθειας, ως απλότητας, καθαρότητας, χαράς, συγκίνησης και δημιουργίας. Άρα, μάθαμε πολιτισμό.
3. Είδαμε χειροπιαστά τι μπορεί να είναι η Τέχνη, ως τρόπος έκφρασης για κάτι που δεν φαίνεται και ως δρόμος προορισμού για κάπου που δεν γνωρίζουμε.
4. Καταλάβαμε ότι η ΑΓΑΠΗ είναι η πληρέστερη και απλούστερη γλώσσα του Ωραίου.

Η αναφορά στους συντελεστές – οδηγούς της δράσης δεν γίνεται όχι από αγένεια ή παράλειψη, αλλά επειδή αυτοί καταξιώθηκαν στη ματιά και στην αγκαλιά των παιδιών. Η καλύτερη αναγνώριση. Από εμάς αρκεί μια έκφραση ευχαριστιών (κατά τον γνωστό τρόπο των παιδιών: ένα διπλό άγγιγμα στο μέρος της καρδιάς).

ΥΓ: Στο καλαίσθητο πολύπτυχο του προγράμματος «Ανθρωπότητες»
γίνεται μνεία στον Δήμο Πειραιά, στον Ο.Π.Α.Ν. του ίδιου Δήμου και
στην Περιφέρεια Αττικής Αθήνα. Ερώτηση: δεν θα μπορούσε να
υπάρχει και φυσική παρουσία με κάποιους εκπροσώπους τους;

Παναγιώτης Ανδρέου»

Στο τέλος της βραδιάς προβλήθηκε ένα video clip με τα παιδιά του Ιδρύματος που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της ΜΚΟ Keys Of Change, που ίδρυσε ο κ. Ζαχαρίας Ταρπάγκος, και διδάσκονται μουσικοκινητική Orff με τις κκ Άνα Κίφου και Γκέλυ Μπαγιατάκη.